donderdag 12 augustus 2010

Hey allemaal

Er is de laatste paar maanden niet zoveel gebeurd in mijn leven ;)

Heel erg bedankt voor al jullie gelukwensen... Het betekent heel voor voor mij en ons.

Het lijkt erop dat alles uiteindelijk toch nog goed afloopt...

Terug bij Take That. Ik ben de gelukkigste professional die ik ooit ben geweest. Ik heb niet alleen een vrouw gekregen, maar ook nog eens vier broers...

Bedankt voor alle steun die jullie me gegeven hebben.

Heel veel liefs voor jullie.

Echtgenoot Williams

zaterdag 5 juni 2010

De aardbeving van 12 januari 2010 op Haïti verwoestte het land. Meer dan 220.000 mensen vonden de dood, meer dan 300.000 mensen raakten gewond.

Bijna 1,3 miljoen Haïtianen wonen nog steeds in een noodopvang. Robbie verbleef twee dagen in Jacmel, het verwoeste hart van Haïti, voor UNICEF, om de ergst getroffen bewoners van het eiland te ontmoeten.

Lees hieronder het aangrijpende dagboek dat Robbie schreef over zijn verblijf...

Dag 1:

Ik landde op donderdagmorgen 8 april op Port au Prince. Ik was bang voor wat ik zou aantreffen, wat ik te zien zou krijgen en of ik wel de goede woorden zou vinden om me uit te spreken.

We werden opgewacht door het UNICEF team en begonnen meteen aan onze rit richting Jacmel, waar we de komende twee dagen zouden verblijven.

Toen we Port-au-Prince uitreden werd de weg steeds smaller en reden we door wat voorheen een prachtig heuvelachtig landschap was. Nu was alles plat en er waren overal puinhopen.

Door al de gruwelijkheden was ik vergeten dat Haïti een deel van het Caraïbisch gebied is. Toen we richting Jacmel reden trof de omvang van de aardbeving me hard. Elk dorp, elke stad, was letterlijk plat. Er stond nog nauwelijks een gebouw overeind, overal lag puin. Op een gegeven moment passeerden we het Koreaanse leger die met hun trucks de bergwegen vrij probeerden te maken.... blijkbaar waren ze daar al weken aan het werk om het eiland toegankelijk te maken voor het verkeer.

Na ongeveer drie uur van winderige wegen dwars door de bergen, kwamen we aan in Jacmel. Jacmel is op dezelfde afstand van het epicentrum als Port-au-Prince, dus ook zwaar getroffen.  En een groot deel van de stad is volledig verwoest.

We voegden ons bij de Soccer Aid filmploeg en Val, één van de andere UNICEF medewerkers, welke zelf een Haïtiaan is. Zij verloor zelf veel van haar vrienden en familieleden ten gevolge van de aardbeving.

Ik was in Haïti om een film te maken die getoond zal worden tijdens Soccer Aid 2010. Sinds de start in 2006 heeft het evenement al bijna 4 miljoen pond opgebracht voor UNICEF. Hiermee worden kinderen van over de hele wereld geholpen. Een aantal kinderen heb ik vier jaar geleden zelf ontmoet in Zuid-Afrika toen ik er heen ging voor de eerste Soccer Aid. Ik ontmoette toen een jonge familie die hun ouders hadden verloren aan HIV. Ze kregen steun en hulp, zodat ze gezamenlijk in hun huis konden blijven wonen en naar school gaan. Alle kinderen die ik ontmoet heb tijdens mijn reizen met UNICEF houden ervan om naar school te gaan.

Het geweldige aan Soccer Aid is dat al het geld wat de donaties hebben opgebracht naar het land gaat dat te zien is in de films. Met dat in gedachten maakten we de best mogelijk film tijdens ons verblijf in Haïti, zodat we zoveel mogelijk geld kunnen inzamelen om de kinderen die we ontmoet hebben te helpen.

Het enorme verwoestende effect van de aardbeving is moeilijk in woorden uit te drukken. Het ging mijn voorstelling te boven. Het was niet te geloven. Het leek wel een filmset. Auto's waren volledig verpletterd. Sommigen staken nog uit de gebouwen die er bovenop waren gevallen.

Ik leerde een nieuwe taal die wordt gebruikt om te praten over de gevolgen van de aardbeving. Zoals wanneer men sprak over een gebouw dat 'gepannekoekt' was. Dat is een gebouw waarvan de muren volledig ingestort zijn en het dak de vloer raakt. Andere gebouwen hebben enorme scheuren, wat erg gevaarlijk is omdat de bewoners soms terug naar binnen gaan om hun bezittingen eruit te halen. De dag voordat ik arriveerde stortte er nog een gebouw in en kwamen twee mensen om het leven.

Jacmel was stil en leeg. De gebieden waar het voor de aardbeving druk was met marktkraampjes en kinderen was nu volkomen verlaten. Iedereen die daar woonde en werkte heeft alles verloren. Ook in veel gevallen hun leven en/of dierbaren. Elk gebouw dat nog overeind stond had een rode stip (veroordeeld om gesloopt te worden), een gele stip (na reparatie nog veilig genoeg geacht om terug te keren) of een zwarte stip (beschouwd als veilig). Een eenvoudig symbool dat het lot van veel families beslist. Donkere symbolen voor een gemeenschap om mee te leven, het was als de pest, het leek op symbolen voor dood en wanhoop.

Maar het was Patrice, een te gekke jongen uit Jacmel wie onze vertaler was tijdens de reis, die ons wees op het ergste symbool van allemaal. Hij vertelde me dat Samson en Tamara belangrijke mensen waren in de gemeenschap. Zij waren overleden tijdens de aardbeving. De zelfgemaakte symbolen probeerden aan te tonen hoeveel ze werden gemist. Er waren ook symbolen en graffiti als 'Ik mis je x' op de huizen gezet. Het was zo ontzettend triest.

Na het zien van de verlaten en vernietigde straten wilde ik begrijpen wat er was gebeurd met de miljoenen mensen die de aardbeving hadden overleefd. Zij die alles hadden verloren, waar wonen ze nu? Het UNICEF-team nam me mee naar het belangrijkste voetbalstadion van de stad - voor mij normaal gesproken het hoogtepunt van een reis - maar dit keer was het echt niet wat ik er normaal gesproken van verwacht. Het hele stadion is nu een tijdelijk 'thuis' voor meer dan 3000 families wiens huizen werden verwoest tijdens de aardbeving. Een zee van tenten, elk met 6 of 8 families binnenin hen.

Het kamp werd Pinchinat genoemd. Het was erg krap, modderig, zonder schaduw, het stonk er en alleen de meest elementaire sanitaire voorzieningen waren aanwezig. Duizenden families leven op elkaars lip, van wie de meesten twee maanden geleden hun eigen huis hadden, een eigen ruimte voor hun kinderen om te spelen. Hun leven werd volledig verwoest in 37 seconden.

Er werd me verteld hoe mensen naar open plekken vluchtten tijdens de aardbeving. Zichzelf in veiligheid probeerden te helpen en vervolgens zochten naar een plaats om te slapen. Voetbalvelden, schoolpleinen, trottoirs - het zijn nu hun verblijven en waarschijnlijk nog voor een hele lange tijd, denk ik.

Binnen enkele minuten in het kamp te zijn geweest wist ik dat we alles op alles moesten zetten om Soccer Aid tot een nog groter succes te maken dan het in het verleden al was geweest. De mensen laten zien hoe afschuwelijk dit is en om zoveel mogelijk geld in te zamelen om te helpen. Het is verkeerd dat kinderen en hun familie op deze manier moeten leven en we moeten er iets aan doen. Duizenden mensen leven zonder fundamentele dingen die wij dagelijks zo vanzelfsprekend vinden. Daardoor ontstaat het risico van toenemend geweld en misbruik. Dat is eng.

In een hoek  van het kamp, vlakbij de voedselvoorraad, ontmoette ik Denise. Een klein meisje van negen jaar oud wie met haar moeder en twee broers in het kamp woont. Ze zat op een kartonnen doos met haar broer en ze waren beiden stil en verlegen. Ze vertelden me dat hun huis was vernietigd door de aardbeving en dat hun moeder ook haar baan had verloren, omdat de winkel waarin zij werkte was ingestort. Denise was op het moment van de aardbeving thuis met haar huiswerk bezig op de tweede verdieping van hun woning. Ze verloren alles. Al haar speelgoed, kleding, alles. Nu slaapt de hele familie in een kleine tent. Daaromheen wonen mensen in dezelfde situatie. De enige keer wanneer ze begon te glimlachen was toen ik haar vroeg of ze naar school ging. Ja, ze ging weer naar school en vond het erg leuk. Haar mooie gezichtje straalde toen ze erover begon te vertellen. Daarom wilde ik haar de volgende morgen opnieuw ontmoeten op haar school.

We brachten die avond nog wat langer door op het kamp om met andere jonge mensen te praten over wat hen was overkomen en te vragen wat ze wilden voor de toekomst. De ene na de andere vertelde een soortgelijk verhaal over verlies en verdriet, hoe hun leven volledig was veranderd in een paar seconden. Het was moeilijk me dat voor te stellen en zo vreselijk om te horen.

Haïti heeft altijd bekend gestaan als een arm land, maar de meeste mensen hadden hun eigen leven, ze deden hun ding - ze hadden een dak boven hun hoofd, ze deden hun best wat van het leven te maken en zo goed mogelijk voor hun kinderen te zorgen. En nu hebben ze alles verloren. Ze zijn terug bij af, met niks anders dan de kleren die ze dragen en afhankelijk van de steun die ze van internationale hulporganisaties krijgen om te overleven.

Dag 2:

De tweede dag begon zoals we beloofd hadden met een bezoek aan de school van Denise. Ik vond het geweldig. De school is één van de honderden tijdelijke 'tenten' scholen die zijn opgericht om de scholen te vervangen die zijn vernietigd, zodat de kinderen zo snel mogelijk weer naar school kunnen terugkeren. Ik zou nooit het werkelijk belang hebben begrepen als ik het niet zelf had gezien. Ik werd er zo door geraakt. Ondanks het leven in een tent, niks meer hebben en dan toch naar school gaan in een uniform en zichtbaar genieten, er klaar voor zijn om te leren.

In tegenstelling tot gisteren zag Denise er gelukkig uit samen met haar vrienden. Ze renden liefdevol rond dankzij het feit dat ze een veilig plek hadden om te spelen en te leren. Het was van hun gezicht af te lezen.  We kwamen tijdens de ochtendpauze en binnen enkele seconden werd ik meegesleurd naar een springtouw. Ik was aardig goed totdat mijn knieën het begaven, dus ik drukte mijn snor zoals een gracieus zanger dat kan.

Terwijl we er waren bracht UNICEF een doos met schoolspullen. Letterlijk een doos met spullen die nodig zijn om 40 kinderen les te kunnen geven: notitieblokken, pennen, linialen, viltstiften, opblaasbare wereldbollen, schoolborden en krijtjes. Het klinkt allemaal simpel, maar de levering van duizenden van deze boxen in heel Haïti betekent dat kinderen weer terug naar school kunnen om te leren en weer wat normaliteit terug te krijgen in hun leven buiten het kamp waar ze in moeten leven. Ik zag dat de dozen ook een hoop springtouwen bevatten. Deze vielen vooral bij de meisjes goed in de smaak en al snel werd ik door hen weer teruggesleept naar het springtouw.

Terwijl we de dozen uitpakten vertelde de UNICEF medewerkers me dat de leraren een speciale training krijgen om met de opgelopen trauma's van de kinderen om te gaan. Het zal duidelijk zijn dat de aardbeving een enorme verwarring bij de kinderen teweeg heeft gebracht. Een aantal van de kinderen dacht dat de aarde zou vergaan. Dus de steun die ze krijgen is van cruciaal belang.

De school was de meest positieve ervaring die ik had tijdens mijn twee dagen in Haïti. Als het Soccer Aid geld kan helpen ervoor te zorgen dat ieder kind in Haïti de kans krijgt om terug naar school te gaan en weer te lachen zoals Denise deed, dan zou dat een geweldig, fantastisch resultaat zijn.

Na het verlaten van de school, gingen we terug naar het kamp in Pinchinat om een van het eerste, levensreddende werk dat werd gedaan in de onmiddellijke nasleep van de aardbeving te zien. UNICEF is onmiddellijk in actie gekomen na de beving. Het opzetten van centra voor voeding, het verstrekken van schoon water en het zo snel mogelijk opzetten van tijdelijke scholen. Ik zag dat de medische tenten al opgezet waren in de kampen. Ook een 'babytent', waar moeders terecht kunnen voor ondersteuning bij hun jonge baby's en het krijgen van onder andere voeding, kleding en luiers.

In de babytent, die rechts in de hoek van het veld stond, ontmoette ik Lucette, een elegant dame van tussen de 50 à 60 jaar oud die een baby in haar armen hield.

Ik zat bij haar toen ze me vertelde wat er gebeurd was met haar en haar familie. Haar verhaal schokte me. Hoe kon ze dit volhouden? Haar kleindochter, Maria Michelle, is geboren op de dag van de aardbeving, 12 januari. De eerste kleindochter voor de familie werd 's morgens geboren. Die middag brachten haar ouders haar thuis uit het ziekenhuis, maar nog diezelfde namiddag werden zij door de aardbeving getroffen. Haar beide ouders kwamen om - Lucette's dochter en schoonzoon overleden.

Lucette vertelde me dat ze alleen tijd had om het huis in te rennen en Michelle aan haar enkels uit haar wieg te halen voordat het huis instortte met haar dochter en schoonzoon nog binnen. Ze bracht de daarop volgende dagen door met het vinden van voedsel dat ze aan de baby kon geven om haar in leven te houden nu het geen moeder meer had. Toen werd haar verteld over de babytent. Sinds dat moment heeft ze de tent elke dag bezocht voor flesvoeding, het wegen van de baby en andere controles. Ze vertelde me vol trots dat Maria Michelle nu groeit en gezond is. Zonder de steun van de babytent zou dit kleine meisje niet meer in leven zijn.

Toen we klaar waren met praten, liepen we naar haar huidige 'thuis'. Dat was om de hoek van waar wij zaten. Het was de vreemdste en meest trieste aanblik die ik ooit heb gezien. Omdat haar huis werd verwoest had ze eigenlijk geen andere keuze dan plaats te nemen op een stuk grond bij een werkplaats. Van de eigenaren mag ze daar voorlopig blijven. Het kleine meisje lag tussen stapels metaal in een lawaaierige,  stinkende werkplaats. Dit is zo verschrikkelijk.

Mary Michelle is in leven gebleven door het voedsel en de steun die zij heeft gekregen, betaald door mensen mijlen ver daar vandaan. Zij zullen zich nooit beseffen een leven te hebben gered. Maar het overweldigende gevoel dat ik had toen ik vertrok was dat dit nog maar het begin van alles was.

Zowel haar en haar grootmoeder, net als duizenden gezinnen in Haïti hebben de komende jaren nog meer behoefte aan steun om de baby gezond te houden, en het vinden van een nieuw dak boven hun hoofd. En uiteindelijk zal Mary Michelle naar school gaan. Daar kan Soccer Aid aan meehelpen.

Klik hier om geld te doneren aan Soccer Aid en ondersteun daarmee het werk van Unicef in Haïti en de rest van de wereld

vrijdag 19 februari 2010

Wat is een betere manier om een lifetime achievement award te vieren in een 8 pond kostende ééndelige Primark pyama... kom op!

HEEL ERG BEDANKT VOOR JULLIE STEUN DE AFGELOPEN 20 JAAR...

Heel heel veel liefs

Bobby buildings x

donderdag 11 februari 2010

Mooi wat je met mijn deuntje hebt gedaan Patricia... Het had op het album moeten staan...
Ik heb zoveel deuntjes over van Reality.k.t.v.s....

Mijn plan is om ze samen uit te brengen op een dag. Is dat een goed idee?

donderdag 11 februari 2010

Twee dingen die niet samen moeten gaan...

En twee dingen die dat wel doen - Ik en Sid

maandag 25 januari 2010

Ik zit in bed met een jetlag en kan niet slapen.. het is 4 uur in de ochtend en ben net terug in LA na een driedaagse trip naar Cannes.....

Ik heb net het forum gelezen..

Ik wist niet dat jullie zoveel hadden gestemd voor de awards...

DANK JULLIE WEL....!!

Het was een grote verrassing, zeker met het gezelschap waarin ik verkeerde...Bublé, Mika, etc........

Nogmaals bedankt voor het nemen van de moeite......

veel zoenen xxxx

vrijdag 15 januari 2010

Er wordt gepraat over de komst van mijn grijze haren...

Dus ik heb de hulp van mijn honden ingeroepen om te bepalen welke haarkleur het beste bij me past...

Dit is Wally die me helpt om te laten zien hoe ik er totaal gepeperd uitzie

En Maggie voor het geval ik meer voor kastanjebruin ga

En Poops voor de volledige Neil Taylor look

zaterdag 28 november 2009

Hey allemaal,

We zijn niet verloofd.

Rob x

dinsdag 17 november 2009

Wat een geweldige week... Ik heb me sinds lange tijd niet zo vermaakt als tijdens het Children in need optreden... Hetzelfde geldt voor Loose Women. Zo'n geweldige sfeer achter de schermen...

En de race naar een nummer 1 album in het Verenigd Koninkrijk? Ik heb het niet gered, maar het was nipt met 1500...Hoe dichtbij is dat?

Ik heb Marvin gebeld om te praten met de jongens van JLS en heb hen gefeliciteerd. Ze waren erg trots en ik gunde het hen... Ik was voor een half uur ontdaan, omdat ik weet hoe hard iedereen gewerkt en me gesteund heeft...van het EMI management tot alle fans die mijn album kochten...

Toen zag ik het grotere geheel en realiseerde ik me wat een geweldige week ik achter de rug heb... Het album doet het verbazingwekkend goed over de hele wereld en ik ben heel dankbaar en ontroerd door alle steun.

Dank jullie wel, dank jullie wel, dank jullie wel......

en dank jullie wel x

PS. Ik krijg het gevoel dat jullie het album echt goed beluisteren en dat is het mooiste gedeelte van mijn werk..... ;)

donderdag 12 november 2009

Oh mijn God, het is een nek aan nek race naar de nummer één positie in de UK hitlijst.

Ik ben zo opgewonden en nerveus!

Succes JLS...x

donderdag 22 oktober 2009

Wat een prachtig publiek gisteravond..

Ik weet dat het beluisteren van nieuw materiaal een beetje saai kan zijn..Maar iedereen was vriendelijk en ontving het met liefde en interesse
dus heel erg bedankt...

Ik was me er niet van bewust tot gisteravond (na het optreden), dat het X Factor optreden me zo'n afgrijselijke klap heeft gegeven.....
Ach ja, je wint wat......

Ook was ik me er niet van bewust dat het Roundhouse optreden werd weergegeven in de bioscopen..Ik heb wel enigszins gehoord dat het ter sprake is gekomen, maar ik geloof dat ik maar selectief geluisterd heb op dat moment.....

Ik hoop dat jullie je daar ook vermaakt hebben
x

maandag 19 oktober 2009

Wow, wat een resultaat...Mijn best verkopende single in het Verenigd Koninkrijk sinds Rock DJ!!!!!!!....

In deze tijden is dat echt geweldig...ik ben van mijn stuk...

Overal nummer één en twee !!!!!!!!!!!!!!!.....

Een miljoen maal dank aan jullie allemaal....xxxxxxx

Ik zie jullie tijdens de Proms

maandag 12 oktober 2009

Wat een geschreeuw! Geweldig...

Ik was niet zo nerveus als ik dacht dat ik zou zijn...Totdat die schuifdeur niet open wilde....

De repetities verliepen goed...Hoewel Bodies niet het makkelijkste nummer is om mee op te treden en om de swing terug te krijgen voelde toch een beetje vreemd. Ik voelde me als "Ja, ik kan het"......

In ieder geval, terug in de kleedkamer was niet het vreselijke ongerustheidfeest dat ik dacht dat het ging zijn..Ik hing rond met de deelnemers, liet mijn haar doen, zei Simon gedag, heb wat sushi gegeten en wachtte...

"Oké Rob, het is tijd om te gaan". Zender zit goed en doet het, benen voelen stevig, hoofd zit op de goede plaats...ik ben er klaar voor...

Voor wat extra vertrouwen begin ik de titelsong van Rocky in mijn hoofd te neuriën...het werkt...zo ontspannen, zo opgewekt, kippenvel...

Dus ik sta achter het ontzettend grote scherm, wachtende om op te komen...Dermot doet een mooie introductie "Blah,blah,blah..geweldig materiaal...Dames en heren Robbie Williams!''

Tijdens de repetities begint op dit punt de muziek....De deuren gaan open.....MAAR LIVE.....De muziek start...De deuren gaan niet open..
Dus we zijn een paar seconden verder en de deuren zijn dicht en blijven dicht......

Ik weet niet of je ooit (meer dan) 10 miljoen mensen op je hebt laten zitten wachten die een oordeel over je vellen tijdens je eerste optreden sinds 3 jaar....Maar laat me je vertellen, als de deuren tussen jou en hen niet open gaan is dat genoeg om je uit het veld te doen slaan..Ik weet niet of je het hebt gezien, maar ik moest de deur eigenhandig open maken...Dat hoorde niet bij de show... Dat was pure brute kracht en nu beginnen de zware zenuwen iets te verplaatsen wat ik normaal gesproken nooit zou kunnen verplaatsen........

Dus dat was een slechte start..Ik had alles uitgedacht...maar het verliep niet volgens plan...

In ieder geval was ik zo van mijn stuk gebracht dat ik tegen mezelf begon te prevelen...."OH GOD, wat gaf God me? shit Gaf god me zonneschijn of een amateur lijn? OH heer oh heer" Toen opende mijn mond zich en bij de gratie van de grote man zelf kwamen de goede woorden mijn mond uit......Oh gelukkig! Het lukt!....

Na een bizarre start begon ik er na 3 minuut 30 in te komen.....

Het publiek was geweldig en de liefde in de zaal was tastbaar......Het voelde allemaal zo fantastisch....Een last viel na 3 jaar van mijn schouders.

Ik ben nu zo blij...zo bevoorrecht...Ik denk dat de jongen terug is.

X

maandag 22 september 2009

21525
rack 9
Kom op!

vrijdag 18 september 2009

Hey mensen,

Jullie doen het goed hier...heel erg bedankt...jullie zijn geweldig.

http://www.justgiving.com

Deze week is zo goed verlopen...beter dan ik me ooit had kunnen wensen...Duitsland was geweldig en Parijs was een traktatie.

De single schiet omhoog in de airplay lijsten en ik ben er eerlijk gezegd een beetje door overdonderd...

Veel liefs
Rob

P.s. Hier ben ik momenteel aan verslaafd...

www.miniclip.com/games/8-ball-quick-fire-pool

Ik heb rack 8 gehaald met een score van 1700 punten. Veel succes

donderdag 3 september 2009

Zoveel goed nieuws over wat er met de eerste single gebeurd op het moment...

Ik ben erg blij...de interviews verliepen erg goed...Ik ben wat rustiger dan in het verleden...Misschien komt het omdat ik ouder wordt...

Ik heb gisteren ongeveer 10 interviews gedaan, welke je binnenkort op de radio kunt horen. En de reacties die ik krijg over Bodies zijn erg bemoedigend...

Het lijken ook allemaal oprechte reacties...

Ik had niet verwacht met zoveel enthousiasme verwelkomd te worden...

Wat een mooie dag...

toodle folksx

woensdag 2 september 2009

Ik had vannacht echt een goede nachtrust...3de dag terug in Engeland en de jetlag heeft me in zijn greep. Maar, ik lijk het als een man te nemen...Ik heb vanmiddag mijn eerste ronde interviews...dus je kunt me binnenkort met mijn grote mond in een blad verwachten...Ik kan er niks aan doen...Mezelf goed uitdrukken is een probleem...

Trouwens...Als Engels je moedertaal niet is, probeer dan 'Proactive Buggers' niet te vertalen...daar raak je van in de war...neem maar gewoon aan dat het een goed woord is.

toodle pip x

zondag 30 augustus 2009

Heel erg bedankt voor de MTV award! Kijk toch naar jullie, jullie zijn actieve stemmers!

Ik zal jullie allemaal individueel bedanken op het podium...

Serieus, bedankt x

zondag 16 augustus 2009

Big Brother update...

(Hallo Hayley achter de schermen leuke foto van mij Boyzone en de Spice Girls...kusjes ik zie je snel...heb ik nu je omslag verpest?)

Dus, het was leuk om naar te kijken deze week...Rodrigo won het hele ding met de koningin en de thee..
Hij nam het zo goed op, ik dacht dat hij er emotioneel aan onderdoor zou gaan toen hij ontdekte dat het niet de echte koningin was...hij is onze favoriet

Half gek? Je hebt verloren vriend...Ik was ook voor jou...maar ik denk dat het daarin echt moeilijk is en ik wed en denk dat je er knettergek van wordt
Bea? Oh mijn god...
Marcus?...Je bent geweldig geweest...zowel kapitein cool als een eikel
Lisa...een slechte rap
Sophie...een lieve meid
Charlie...goede waardering
Siavash...wat een diva in het begin, maar nu mag ik je wel aardig te vinden...hij heeft me zelfs op een idee gebracht voor mijn tweede videoclip.. proost
Dave...grote maffe dave.ah.ik hou van hem...stel je hem voor als een 7-jarige...je wilt hem gewoon een grote knuffel geven en hem vertellen dat alles goed is...

Ik denk dat dat het is..nu naar de dokter om de bevestiging te krijgen of ik de Mexicaanse griep heb of niet x

donderdag 6 augustus 2009

Vanaf nu wil ik dat Dave wint...Ik hou van hem...Freddie heeft zich een beetje mee laten slepen met de macht

Stem alsjeblieft op Dave om hem te laten blijven...

donderdag 6 augustus 2009

We zijn er klaar voor om morgen de eerst videoclip op te nemen hier in LA...
De foto (links) is gemaakt tijdens het passen van kleding (gisteren)...

Let op 'The Poops' onder mijn linker arm. Ik wil haar meenemen op de set en haar misschien mee laten doen in de videoclip. Maar we filmen in de woestijn en ik kan je garanderen dat het daar bloedheet is. Het is misschien beter om haar thuis te laten. Jammer, ze zou een goed gezelschap zijn...Ze ziet er toch engelachtig uit?

De eerste single? Ik had nooit gedacht dat het een single zou worden...Maar Trevor (Horn) sprenkelde er wat fee stof overheen en het begon te schreeuwen 'mij, mij, mij...kies mij......! Dus, dat deden we.

Ps. Ik ben vanwege de videoclip ongeschoren (dat is nodig)....Ik laat mijn baard niet meer groeien...maar misschien als al het promotiewerk af is...komen de baard en donuts weer terug...Ik moest gisterenavond tegen een peach cobbler (soort van appeltaart maar dan met perziken) vechten.

(Oh..P.s.s) Het verhaal dat ik de concerten van Micheal Jackson (R.I.P.) ga opvullen is een verzinsel.

vrijdag 31 juli 2009

Ik zit hier in mijn prachtige huis in de Hollywood heuvels. Ik ben omgeven met een flink aantal honden. Ik ben er gek op…Het is prachtig buiten, terug in de jaren 80. Ik heb wat griepverschijnselen…en natuurlijk denk ik aan de Mexicaanse griep, maar ik denk eerder dat het te maken heeft met de 8 honden in het zwembad...(Al mijn vrienden nemen hun hond mee om te spelen met onze honden…het is één groot hondenfeest). De rotzooi die ze achterlaten heeft volgens mij te maken met de vermoeidheid…Dat en de zware wisselstroom die rondt het huis raast op het moment.

De fotoshoot van afgelopen week verliep heel goed…Ofwel Julian Broad (fotograaf) is een genie of ik zie er momenteel erg goed uit…Ik denk dat het met allebei een beetje te maken heeft.
Ik ben nu al bijna twee maanden een ‘food ninja’. Food Ninjari bestaat uit het absoluut niets eten van wat je lekker vindt. Geen cake, geen chips, geen chocola…Verbazingwekkend gemakkelijker dan ik gedacht had…Zeker nu ik weet dat er een album aan zit te komen en ik er niet uit wil zien als een Michelin mannetje…

Ik ben weer verslaafd geraakt aan ‘Football Manager’ (computerspel). ‘Ze’ hadden Ayda al gewaarschuwd voor wat er zou gaan komen, maar ik denk dat ze niet echt voorbereidt was op wat er echt zou gaan gebeuren…Ik was er dag en nacht mee bezig en besloot de cd toen in stukken te breken, omdat het te erg werd…Maar twee dagen later bestelde ik weer een nieuwe op Amazon… Morgen zit hij als het goed is bij de post…Ayda zal wel opgewonden raken ;)

En toen overleed Michael Jackson…het is zo verdrietig…Ik kon geen tekst bedenken welke in een nieuw nummer zou passen…Toen hij overleed schreef ik het met hem in gedachten…Wanneer ik ik zeg, bedoel ik mezelf en Don Black. Hij is de aardigste legende die ik ooit ontmoet heb…Ik kan niet wachten om weer met hem samen te werken…Ik had een tijdje een moeilijke periode met het schrijven van teksten. Er kwam niks naar boven. Don Black kwam me een handje helpen en wie anders dan de Pele van de songteksten kan dat. Ik ben echt vereerd…dank je Don x)
Gisteren heb ik op Itunes wat fragmenten van Michaels liedjes geluisterd…Mijn God (understatement van het decennium) Hij was goed…Ze klinken anders nu hij er niet meer is.

De nieuwe website?…Ik vind hem mooi…en hoop dat jullie dat ook vinden…Ik kom langs en bekijk af en toe wat jullie te zeggen hebben. Als ik het gevoel heb iets te moeten schrijven zal ik dat in een blog doen. Geniet ervan.

Ps. Mijn album is te gek. Oude Robbie, nieuwe Robbie en een Robbie die niemand ooit nog ontmoet heeft…Ik hoop echt dat het zo goed is als ik denk dat het is…We zullen zien…Ik weet zeker dat jullie het me wel zullen laten weten ;)

vrijdag 15 mei 2009

Ik luister naar het nieuwe Pet Shop Boys album ‘Yes’.
‘All over the world’ en ‘Beautiful people’ zijn mijn favorieten op het moment.

Adam Lambert is mijn persoonlijk beste popster op dit moment. Als je American Idol niet hebt gezien moet je hem eens opzoeken. Hij is het echte werk en als er een Olympische Spelen voor zingen gehouden zou worden en Amerika stuurde Michael Bublé en Adam Lambert zou ik het niet eens proberen voor het Engelse team…

Ik heb met Trevor gewerkt in het Capitol records hier in LA…
Nogmaals, het is geweldig wat hij doet…

Ik heb samen met een groepje vrienden negen mijl gelopen vanaf mijn oude huis naar Hollywood en verder naar het Capitol…
Het was een blaren wandeling…Maar het voelde goed bij aankomst in de studio.

We zijn teruggekomen om de honden te zien…vanwege de belachelijke quarantaine regels…
De kleintjes en de groten moeten injecties krijgen en 6 maanden blijven voor ze fit genoeg bevonden worden om met ons mee naar Engeland te mogen… Het is een belachelijke wet, maar eentje waar je nu eenmaal niks aan kunt veranderen…Ik kan niet wachten om ze thuis te zien..ze gaan schijten! (letterlijk, want Maggie heeft moeite om het op te houden)…
Nog maar anderhalve maand en ze mogen met ons mee. Ik mis ze maar ze zitten goed bij hun oma Gwen…

Gisteren was ik bij Lee Lodge (tour directeur en man van de hardst werkend vrouw in de popmuziek, Josie Cliff).
Het gesprek ging over Stephen Duffy en zijn nieuwe baard. Ik zei ‘Oh, ziet het er goed uit?’ Lee zei ‘Ja, het ziet eruit als Paul McCartney’s baard nadat hij de Beatles verliet’
Ik zei ‘Oh een beetje zoals mijn baard vorige jaar?’ Lee antwoordde ‘Nee, de jouwe liet je eruit zien alsof je mensen eet’.

Kom op dames en heren, ziet deze man eruit als een kannibaal? Oh, vooruit dan een stukje van mijn borst…

maandag 27 april 2009

Let op, ik ga een naam bekend maken...

Een hele tijd geleden kwam Coldplay bij me thuis om voetbal te spelen...
We hadden een goede middag en mijn team maakte ze in, al was het wel een beetje oneerlijk, want sinds ik hier in LA woon heb ik een team van semi-professionals gecoached en speelde in één van de beste ploegen, dus er is geen echte tevredenheid te winnen, denk ik...

Het zijn echte strijders en ze gaven nooit op...
Vooral Will Champion is iemand waar ik graag mee speelde.
Sterk als een stier en een oog voor het doel.

Maar goed, de middag verliep leuk, tot Gwyneth verscheen...

Ik ben aardig bang voor haar. Ze is een hele aanwezigheid en ik kon me een interview herinneren waarin ze zich negatief over me uitliet. Ik probeerde echt mijn best te doen me goed te gedragen...

Zoals ik al zei verliep alles goed, al had ik het gevoel tegen het plaatselijke McDonalds team te spelen, maar we konden het goed vinden op het veld.

Ik had wat hapjes klaargezet in het voetbalhuis en probeerde een goede gastheer te zijn. Normaal gesproken word ik een beetje angstig om de gastheer te zijn voor een grote groep mensen. Ik ben meer een één-op-één persoon.

Zoals gezegd kwam Gwyneth langs met baby 'Apple' en ik wilde een goede indruk op haar maken, want ze vindt me een sukkel.

Ik stond op mijn favoriete plek naast het buffet en Gwyneth begint mijn kant op te lopen met 'Apple' op haar arm.

Ik ben nu bang, ze loopt langs me, in mijn hoofd raast het 'Shit, er is geen weg terug. Ik moet wat zeggen, maar wat? Ze is een actrice, zal ik daar iets over vragen? Wat is een goede acteervraag? Ik weet het niet. Wat zou een goed discussiepunt zijn? Oké, praat over kinderen. Moeders praten altijd over kinderen. Maar wat? Oh, ik weet het!'

'Hey, zou...uhmmm..Meloen, lust je een stukje appel?'

'Wacht, ze lacht niet. Als blikken konden doden...Wat heb ik verkeerd gedaan? Alles wat ik deed is 'Apple' een stuk meloen aanbieden...'

'Oh nee, ik bood 'Meloen' een stuk appel aan!, fuck, fuck, fuck, fruit...'

En zo eindigde de middag met Gwynneth en Apple in mijn huis, zonder dat ik haar mening over mij ooit nog kan veranderen.

Ik wilde alleen maar Appels binnenste voeden... Nou ja!

zaterdag 18 april 2009

Hey,

Je zult misschien wel gehoord hebben dat ik in de studio ben met genie Trevor Horn.

Google hem en je weet wie hij is...hij is absoluut geweldig. De productie is op dit moment nog in een beginstadium. Ik heb er een goed gevoel over en ben nog nooit zo positief over een album geweest. Alles past zo snel perfect in elkaar.

Het klinkt 'groots'...erg...ik ben er van overtuigd...om precies te zijn...we zijn F(C.ing buzzing....!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Is het een comeback album? Nee, het is gewoon het volgende album na het laatste. Het lijkt er alleen op dat ik het script moet volgen wat anderen voor mij schrijven tijdens mijn afwezigheid.

Je wordt verliefd en wil elke minuut bij haar zijn. Ik heb altijd gezegd alleen uit te gaan om de ware te vinden en ik heb haar gevonden. En daar ben ik geweest.

Ik zit inmiddels 20 jaar in het vak en was zo gelukkig op de vroege leeftijd van 16 jaar te mogen starten met Take That.

De meeste mensen beginnen niet op zo'n jonge leeftijd...dus als je het in hondenjaren bekijkt ben ik de veertig al gepasseerd...Ik vond een rustperiode inlassen een natuurlijke stap.

Ben ik een kluizenaar? Nou...

Als je een manier vindt om niet in de roddelbladen terecht te komen...denken ze dat je dood bent en dat is precies wat ze op een dag aan een vriend van me vroegen. Je kunt je voorstellen dat ik dat echt heel maf vond.

Het is eigenlijk heel simpel...Ik heb de ware gevonden en ben niet meer te zien in Hollywood. Waarom zou ik daarheen gaan als ik de persoon die ik zocht gevonden heb?

De truc is om uit te gaan aan de andere kant van de grote Hollywood heuvel en niet aan de kant waar de Hollywood sterren uitgaan. Daar zie je geen paparazzi.

Ik dacht dat het bergafwaarts zou gaan nadat het laatste album uit was gekomen...dus ik besloot me een tijdje terug te trekken uit de spotlichten...en god weet dat ik de aanleg heb om dik te worden dus ik geef niemand de schuld die hetzelfde voelt.

Zoals een oude manager wel eens zei "jullie jongens moeten er tussenuit om vacuüm gezogen te worden". Ik ben vacuüm gezogen en dat viel samen met het vinden van een heel speciaal iemand.

De periode buiten de spotlights gaf me de tijd om te schrijven en dat is wat ik met plezier heb gedaan. We hebben 50 nummers geschreven en zo'n 20 à 30 ideeën. Het is erg moeilijk dat aantal terug te brengen naar 12 à 14 nummers. Een leuk probleem overigens. Alles klinkt als een single.

Ik heb me ook met andere dingen bezig gehouden. Zoals jullie weten ben ik geïnteresseerd in de paranormale wereld. Ik heb eraan gedacht een televisieshow te gaan maken met een paranormaal thema. Zoiets als de Arthur Clark shows waar ik als kind dol op was. Daar ging dat hele 'Ufo gedoe' over.

Ik ben er ook achter gekomen dat je geen baard mag laten groeien. Ook al is dat wat er groeit als je je niet meer scheert en nieuwsgierig bent naar hoe je eruit ziet met een baard. Ik herinner me een bebaarde Paul McCartney, vlak na de Beatles. Hij zag er erg 'cool' uit en ik vond het leuk, niks meer en niks minder. Ik was gek op mijn baard en had hem graag nog wat langer laten staan.

Robx

woensdag 1 april 2009

Hey mensen...

Ik dacht maar eens uit mijn eigen mond te laten horen wat er precies gebeurd is deze week...

Ik was op de première van We will rock you in Manchester......

Na de voorstelling...was er een klein feestje voor de cast en vrienden. Toen ik de trap op liep vroeg een 'dame' om een foto van me...Ze vertelde me te hebben gespeeld voor Stoke City ladies...

Dus ik zei 'natuurlijk'...

Het blijkt dat de 'dame' een journalist is van een Engels blad...

Ze haalde een hoop informatie uit het 10-letterige woord 'natuurlijk'...

Er was geen interview waarin ik heb gezegd terug te keren bij Take That...
Er was helemaal geen interview...
Het artikel is en was totaal verzonnen...

De jongens zijn met hun project bezig en ik met het mijne...

Nog een notitie...Ayda is erg gelukkig in Engeland...
En ze heeft nooit iets anders beweerd...
We zouden nog gelukkig zijn in een vat op een paal in Bagdad...

Vergeet niet dat er een kredietcrisis is en ik begrijp dat de roddelbladen hun werk moeten doen...

Dus ik ben niet boos...Waarom zou ik? We hebben de bladen mooi opgeleukt ')

woensdag 10 december 2008

Take That...

Ik dacht maar eens wat zaken recht te zetten over mezelf en de jongens...

We zijn aardig wat keren samen gekomen deze zomer...het was geweldig...

We zijn een stuk volwassener geworden sinds we uit elkaar gingen. En ik ben erg blij om te kunnen zeggen...de verschillen die er tussen ons waren zijn weggesmolten...

We hebben veel serieuze gesprekken gevoerd, over allerlei problemen die we met elkaar hadden...maar waar het op neerkomt...slachtoffers van de omstandigheden...niemand had gelijk, niemand had het bij het verkeerde eind...het gebeurde zoals het is gebeurd.

We hebben vooral gelachen...net als vroeger...in feite zijn we niet echt gestopt...

Buikpijn van het lachen...ik heb die buikpijnen en de jongens gemist.

Er viel een zware last van mijn schouders toen ze vertrokken waren...

We hebben voor elkaar gekregen wat heel wat bands die uit elkaar zijn gegaan niet proberen...

Ik heb het gevierd door het Take That symbool op mijn rechter arm te laten tatoeëren...
Ik ben er trots op de jongens te kennen en samen met hen in de band te hebben gezeten...

Hetgeen me het meest trof is het feit dat ze zoveel lol met elkaar hebben...
En ik herinner me het gevoel van verbondenheid...in goede en slechte tijden

Het geeft meer voldoening als je een bende bent...sinds ik Take That verliet wilde ik lid van een band zijn...

Ik moet zeggen dat de verhalen die de ronde gaan over Take That versus Robbie een beetje saai zijn...maar de waarheid is verre van sappig om te lezen...

Dit is mijn waarheid...Ik ben in de wolken...

Ik was eerst ongerust...Ik volgde hun terugkeer maar op elke foto van de jongens vond ik ze er niet gelukkig uitzien

En ik weet wat het circus met je kan doen...Dus ik was meer bezorgd dat alles...

En toen leken ze weer op dreef te komen...Ik heb ze ontmoet en ik kan je zeggen dat het goed met ze gaat...

En ik wil niet dat het verwaand klinkt wat ik zeg, maar ik ben echt trots...

Ik vind het nieuwe album ook fantastisch...Ik kan niet stoppen met luisteren..

Mijn favorieten zijn 'The Circus' en 'Julie' , maar Jason's 'How did it come to this?' vind ik nog beter. Ik wou dat ik het geschreven had...de tekst is geweldig...

Ik zou het fantastisch vinden weer deel uit te maken van de band, maar ik heb zelf nog wat werk af te maken...

Ik zou graag denken dat we de enige band in de geschiedenis van de muziek zijn die weer bij elkaar komen vanwege artistieke verschillen...